Wellicht kent u het gevoel: je luistert naar de radio, en je hoort baarlijke nonsens. Je kunt niet anders doen dan stuiteren op je stoel en uitroepen ‘man laat je nakijken’.

Sombere vooruitzichten voor de bouw in 2011 – naar één Alliantie – nonsens op de radio – schrijnende praktijk van de Europese regels

Liever geen gelijk
Het Economisch Instituut voor de Bouwnijverheid (EIB) heeft begin van de week een uitermate goed bericht: de bouw trekt in 2011 weer aan. Vooral met de woningbouw komt het met een groei van 5% dit jaar weer goed. Ik ben van nature optimistisch, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat het EIB hier de spijker op zijn kop slaat. Als ik kijk naar ‘zachte’ signalen dan is er nog geen sprake van herstel. Architecten, bijvoorbeeld, zijn de eersten die de gevolgen van een recessie voelen en zijn ook weer de eersten die tekenen van herstel zien. Daar merken ze er nog niets van. Ik vind dat we bij voorspellingen meer moeten kijken naar dit soort ‘zachte’ indicaties. Tijdens de recepties de afgelopen weken sprak ik regelmatig met bouwers. De voor de hand liggende vraag is dan: ‘zie je al licht aan het einde van de tunnel?’. Ik ontmoet voor de korte termijn nog weinig optimisme. Op de nieuwjaarsreceptie van de Alliantie in Amersfoort vertrouwde een grote bouwer me toe dat hij in 2009 en 2010 nog redelijk had geboerd, maar hij is uitermate somber over de vooruitzichten voor 2011. Ik vrees dat hij geen uitzondering is. De verkoop van woningen trekt nog niet aan. Consumentenvertrouwen is hiervoor noodzakelijk. Iedereen blijft zitten waar hij zit en verroert zich niet. Opdrachtgevers bouwen niet voor de leegstand en daarom geloof ik niet dat er dit jaar meer wordt gebouwd. Ik heb graag gelijk, ditmaal niet.

3.0
Mijn week staat in het teken van de Alliantie 3.0. Met deze beweging willen we bereiken dat de Alliantie meer één organisatie wordt. In ieder bedrijf met regionale vestigingen speelt de vraag: wat doen we centraal en wat decentraal? Dinsdag leggen we de plannen aan onze medewerkers voor. Ik vind het spannend hoe onze ideeën bij hen landen. Voor de Alliantie is het essentieel dat onze regiobedrijven een stevige positie hebben en met gezag en zeggenschap kunnen opereren. Dit blijft zo. Door meer activiteiten te bundelen, bijvoorbeeld bij het onderhouden van onze woningen, kunnen we efficiënter worden en kosten besparen. De regiobedrijven worden straks opdrachtgever van ons onderhoudsbedrijf. Ik licht onze plannen toe in gesprekken met ondermeer de medewerkers van projectontwikkeling en in onze ondernemingsraad. Essentieel is het verschil tussen bundelen en centraliseren. De bundeling houdt voor de regiobedrijven goed opdrachtgeverschap in. Hiervoor is het noodzakelijk dat in onze bedrijven medewerkers actief blijven die verstand van zaken hebben. Pas dan werpt het spel tussen opdrachtgever en opdrachtnemer vruchten af. Ik sta te popelen om de plannen de komende tijd verder uit te werken. Ik verwacht dat alle plannen uiterlijk begin volgend jaar zijn doorgevoerd. Voorlopig ga ik met veel plezier nog veel praten, uitleggen en toelichten.

Baarlijke nonsens
Wellicht kent u het gevoel: je luistert naar de radio, en je hoort baarlijke nonsens. Je kunt niet anders doen dan stuiteren op je stoel en uitroepen ‘man laat je nakijken’. Dit overkomt me dinsdagavond. Ik luister in de auto naar de radio en aan de orde is het onderwerp agressie van klanten tegen medewerkers van zorginstellingen, ambulancepersoneel en woningcorporaties. Onmiddellijk moet ik denken aan een medewerker van collega Parteon, en voormalig medewerker van de Alliantie, die onlangs werd neergeschoten toen een huurder verhaal kwam halen in verband met een huisuitzetting. Het bureau Effectory uit Amsterdam heeft onderzoek naar agressie gedaan en hun medewerker Arne Barend legt uit wat de oorzaak is van dit verschrikkelijke verschijnsel. Ik hang aan Arne’s lippen. Hij verklaart de toenemende agressie door te wijzen op de groeiende hufterigheid in onze samenleving. Om er direct de schaalvergroting als tweede reden aan toe te voegen. Volgens de medewerkers van Effectory komen door fusies, zoals bij woningcorporaties, medewerkers verder van de klanten te staan. Hierdoor overzien medewerkers het proces niet meer en kunnen ze klanten niet meer goed helpen. De klant wordt van het kastje naar de muur gestuurd, voelt zich machteloos en wordt agressief. Nu stuiter ik op mijn stoel. Alle corporaties worden even over één kam geschoren, alsof we onze huurders behandelen zoals T-Mobile. De man vergeet dat veel corporaties, zeker ook grote, juist investeren om huurders goed en direct te woord te staan en hun klachten te verhelpen. Om medewerkers de ruimte te geven om met huurders op maat afspraken te maken, zoals de Alliantie doet. Moet een medewerker van een corporatie die agressie ontmoet nu voortaan denken: ‘dit komt omdat het bedrijf waar ik voor werk te groot is geworden?’ Of dat het komt door de trend van de hufterigheid, dat Nederlanders onmiddellijk bediend willen worden? We kunnen er slecht tegen als ‘nee’ wordt verkocht. Redelijkheid en billijkheid zijn volgens mij de vijanden van agressief gedrag.

Schrijnende praktijk
De beschikking van de Europese Commissie is per 1 januari van kracht. De Alliantie voert de nieuwe regels uit en zet zich de komende tijd extra in om alternatieven voor mensen met (lage) middeninkomens (tussen de
€ 33.614 en € 43.000) te ontwikkelen.
We merken nu wat de beschikking in de praktijk betekent. Het volgende schrijnende mailtje dat ik deze week ontvang spreekt boekdelen: ‘Met onze woonduur van 16 jaar dachten wij wel een redelijke kans te maken op een leuke woning in Amsterdam. Met de nieuwe woningtoewijzing die inging op 1 januari lijkt onze kans helemaal te zijn vervlogen. Wij behoren namelijk tot de gezinnen die een gezinsinkomen hebben van meer dan
€ 33.614 per jaar. Helaas beschikken we niet over een jaarinkomen dat hoog genoeg is om een leuke vrije sectorwoning of koopwoning te betrekken voor een gezin van 5 personen. Met dit gegeven zijn wij bang niet te kunnen doorstromen en zullen wij in deze woning moeten blijven tot minstens 2018. (….) Wij vinden het zo oneerlijk dat met deze regel hardwerkende tweeverdieners buiten de boot vallen.’

Jim Schuyt
(10-14 januari 2011)