De hectiek in de week voorafgaande aan onze vergadering van de Raad van Commissarissen is bijna altijd groot. Het volkshuisvestingverslag is gereed en aan de jaarrekening wordt de laatste hand gelegd.

Het belang van WOR voor COR – afscheid Willem van Leeuwen – contract is contract? -  knip- en plakwerk bij het NOS Journaal – de toon van Rondom 10    

Weer gelukt
De hectiek in de week voorafgaande aan onze vergadering van de Raad van Commissarissen is bijna altijd groot. Het volkshuisvestingverslag is gereed en aan de jaarrekening wordt de laatste hand gelegd. De drukker staat in de startblokken. De laatste notities worden geschreven. Het lukt weer om op tijd de stukken per post te verzenden. Niet in de laatste plaats dankzij mijn secretaresse, de onvolprezen Greta Versteeg. Onze auditcommissie bespreekt –in aanwezigheid van onze externe accountant-  de jaarrekening, het volkshuisvestingsverslag en het accountantsverslag. Deze voorbereiding van de RvC-vergadering is erg belangrijk. Onze interne accountant controleert ieder jaar mijn declaraties en rapporteert hierover aan de auditcommissie. Ik hecht erg aan deze controle.

Afscheid COR
Met de afronding van ‘Nieuw Elan’ en het aantreden van de nieuwe Centrale Ondernemingsraad nemen we afscheid van de ‘oude’ leden van de COR. De COR en ik onderhielden, zoals dat hoort bij medezeggenschap, een goede en tegelijk kritische relatie. We halen oude herinneringen op. Een keer botsten we wel erg stevig. Dit had te maken met de aanloop van de bundeling van het Shared Service Center, twee jaar geleden. Aan de vooravond van ons personeelsfeest hadden we bijna een vertrouwenscrisis. We leerden hier allebei van en maakten afspraken over een betere communicatie. Ik heb van de COR geleerd. Ik had altijd een broertje dood aan de formele regels van de medezeggenschap. Van mij mocht de COR over alles adviseren, het maakte mij niet uit of het in de Wet stond of niet. Als het eens spannend werd en de COR ging op zijn strepen staan, gaf ik aan dat als ik me genoodzaakt zag de Wet op de ondernemingsraden (WOR) te gaan lezen, ik daar niet blij van zou worden, maar de COR ook niet. Ik realiseer me nu dat een open houding zonder telkens aan de WOR te denken essentieel is, maar dat deze wet de medezeggenschap ook houvast geeft.

Vrije middag
Half volkshuisvestelijk Nederland heeft donderdagmiddag vrij. De receptie en het symposium in verband met het afscheid van Willem van Leeuwen gaat niet door. Door het gedoe rond de vertrekpremie van de scheidend voorzitter van Aedes vreesde de voorzitter van de RvC, Hans Alders, dat het afscheid overschaduwd zou worden door de discussie over de hoogte van zijn premie. Het kan niet anders, maar ik vind het triest. Hem wordt hierdoor een waardig afscheid ontnomen. Zoals ik vorige week op deze plaats schreef, is er hier sprake van twee waarheden die niet met elkaar te verenigen zijn. Als iemand een contract heeft, kan niemand hem het recht ontzeggen om naleving van dit contract te verlangen. Ook als de uitkomst hiervan een erg hoog bedrag is. Aan de andere kant is een vertrekpremie van alles bij elkaar opgeteld een miljoen euro erg moeilijk uit te leggen. Ik stoor me mateloos aan collega’s die in verband met de premie het woord ‘walgelijk’ in de mond nemen. Ik begrijp dat een rondgang bij corporatiebestuurders leert, dat negen van de tien corporaties de vertrekpremie schandalig vindt. Ik ben benieuwd hoeveel van hen in een vergelijkbare situatie bereid zijn het contract aan de papiervernietiger toe te vertrouwen en niet zeggen ‘ contract is contract’. Een van de tien? Ik besteed de vrije middag aan achterstallige mail en het schrijven van een artikel over de bewegingloze woningmarkt.

Journaal
Ik vind dat in de discussie over de vertrekpremie iedere nuance ontbreekt. Als het NOS Journaal mij vraagt een reactie te geven stem ik dan ook toe. Journalist Gerrie Eickhof heeft een lang gesprek met mij. In het knip- en plakwerk dat vrijdagavond de ether in wordt gezonden word ik neergezet als verdediger van het grote verdienen. Ik baal hier stevig van. Haal twee zinnen uit zijn context, plaats ze in een nieuwe en je krijgt als journaal het beeld dat je wilt neerzetten. Ik verwijt mezelf dat ik niet alleen maar zinnen heb uitgesproken die in geen enkele context tegen me kunnen worden gebruikt. Bij zijn vertrek zei Gerrie Eickhof dat hij ging knippen en plakken, maar dat hij mij geen dingen laat zeggen die ik niet heb bedoeld. Dat is hem niet gelukt. Mijn missie om de nuance in het debat over de vertrekpremie van Willem van Leeuwen te brengen, is helaas mislukt.

Rondom 10
Zaterdagavond krijg ik in het oudste praatprogramma van Nederland, Rondom 10 een herkansing. Het is een live uitzending, er wordt dus niet geknipt en geplakt. Als ik mijn boodschap niet over het voetlicht kan brengen, ligt het geheel en al aan mij. Voorafgaande aan de uitzending zegt de presentator van Rondom 10, Cees Grimbergen, dat hij het dapper van mij vindt dat ik in het programma zit. De huurders die in het programma zitten, Margriet Meindertsma en twee collega’s vinden de vertrekpremie schandalig hoog. Ik vind hem ook erg hoog, maar niet schandalig. Het lukt nu wel de nuance over te brengen. Volgens verwachting wordt getracht mij neer te zetten als de vertegenwoordiger van de ontspoorde volkshuisvesting. Met vragen als: ‘hoeveel verdient u?’ en ‘in welke auto rijdt u?’, zet Cees Grimbergen de toon. Waar is de tijd gebleven, aldus de presentator, dat de corporatiedirecteur op de fiets naar zijn werk ging met een broodtrommeltje op zijn bagagedrager? Ik benadruk dat het beeld van ontspoorde corporaties volstrekt verkeerd is. ‘Ik ontmoet vooral betrokken collega’s die keihard werken en enorme bedragen investeren in het verbeteren van wijken en woningen en in het bouwen van nieuwe woningen. Zeven jaar geleden investeerde de Alliantie eenzesde van wat we nu in wijken en woningen investeren. Voor het NOS Journaal zei minister Van der Laan dat corporaties maatschappelijke ondernemingen zijn, met een dikke streep onder het woord maatschappelijk. En hierbij horen maatschappelijke salarissen. Ik geef aan dat ook onder het woord onderneming een dikke streep moet worden geplaatst. Ik geef als voorbeeld de Alliantie. We hebben 60.000 woningen die een waarde van miljarden hebben, we investeren ieder jaar honderden miljoenen euro’s en zijn een van de grootste woningontwikkelaars van Nederland. Hier is goed ondernemerschap vereist. Dat is ook in het belang van onze huurders. Ik erger me mateloos aan de suggestie van Cees Grimbergen dat de voordracht van Marc Calon als voorzitter van Aedes het resultaat is van vriendjespolitiek in de PvdA. Tussen neus en lippen door vraagt hij van welke partij ik lid ben. Ik geef aan dat ik betrokken ben geweest bij de werving en selectie van de nieuwe voorzitter en met eigen ogen heb kunnen zien dat het een uitermate zorgvuldige procedure was, met een unanieme keuze voor Marc Calon. Ik hoop dat de minister van Binnenlandse Zaken als het gaat om de beloning van bestuurders van ziekenhuizen en corporaties snel een knoop doorhakt. Dan worden we niet langer afgeleid van waar het echt om draait: ons werk in de wijken en aan onze woningen.

Jim Schuyt (13 – 18 april)