In ondernemingsland gaat het er anders aan toe. De rechter vonniste dat, naast het terugbetalen van de schadeloosstelling, Fer Felder de 3,2 miljoen euro die Klaas de Ruiter verdiende aan de Key moet overmaken. Ik vind het een heftig vonnis.

ABC-transactie kost geld – stad aantrekkelijk door woonkwaliteit – regionale woonvisies nodig – studenten bewonen kantoor via STW

Verkeerd geïnformeerd
De kantonrechter van de rechtbank Amsterdam veroordeelde Fer Felder, voormalig directeur projectontwikkeling van de Key, tot het betalen van ruim 3,3 miljoen euro aan zijn voormalige werkgever. In 2005 kocht de Key grond in Zeewolde. In de vergadering waarin de Raad van Commissarissen de transactie goedkeurde, werd door de directeur ontwikkeling en de bestuurder gezegd dat de gronden ‘van de boer’ werden gekocht. In werkelijkheid was het een zogenoemde ABC-transactie. De Key (C) kocht niet van de boer (A), maar van Klaas de Ruiter (B). Klaas de Ruiter verdiende in enkele minuten 3,2 miljoen euro. De kantonrechter oordeelde dat Fer Felder zich beter had moeten verdiepen in de positie van Klaas de Ruiter en de RvC had moeten informeren over de ABC-transactie. Het leidt geen twijfel dat Fer Felder met het verkeerd en onvoldoende informeren van de RvC een scheve schaats heeft gereden. Als gronden of panden van een tussenpersoon en niet van de oorspronkelijke eigenaar worden gekocht, geldt verhoogde dijkbewaking. Nader onderzoek is dan geboden. Fer Felder is hier te lichtzinnig mee omgesprongen. Ik verwachtte dat geoordeeld zou worden dat de regels van goed bestuur met voeten zijn getreden en dat de directeur ontwikkeling terecht ontslagen is. De voor de hand liggende sanctie is dat hij de hem toegekende schadeloosstelling moet terugbetalen.

Als een minister de Tweede Kamer verkeerd informeert, is de kans groot dat hij of zij naar huis wordt gestuurd. Als de secretaris-generaal van het ministerie van defensie zijn minister cruciale informatie onthoudt, heeft dit blijkbaar geen gevolgen. In ondernemingsland gaat het er anders aan toe. De rechter vonniste dat, naast het terugbetalen van de schadeloosstelling, Fer Felder de 3,2 miljoen euro die Klaas de Ruiter verdiende aan de Key moet overmaken. Ik vind het een heftig vonnis. Het gaat hier immers niet om zelfverrijking, maar om het geven van verkeerde informatie. Ik verwacht dat hierover in governanceland nog lang wordt gesproken. Bepaald niet ter vermaak, wel ter lering, beveel ik iedere directeur of bestuurder aan het vonnis te lezen: www.rechtspraak.nl, LJN-nummer: BP6661.

Werk volgt wonen
De Raad voor Economische Ontwikkeling regio Amersfoort, de Kamer van Koophandel en de Alliantie organiseren een rondetafelbijeenkomst over de samenhang tussen de kwaliteit van woonmilieus en de aantrekkingskracht voor bedrijven om zich in een bepaalde stad te vestigen. Ik mag de bijeenkomst voorzitten. Het is een inspirerende middag, waarin duidelijk wordt dat voorzieningen en de aantrekkelijkheid van een stad grote invloed hebben op het vestigingsklimaat van een stad. Gerard Marlet, schrijver van het boek ‘De aantrekkelijke stad’, presenteert zijn bevindingen. Menigeen zou verwachten dat bedrijven vooral kijken naar zaken als de arbeidsmarkt en de bereikbaarheid. Marlet geeft echter aan dat de aantrekkelijkheid van een stad voor bedrijven voor meer dan de helft wordt verklaard door andere factoren zoals de kwaliteit van het wonen. De regio Amersfoort kan in economisch opzicht aantrekkelijker worden. De restaurants scoren prima, maar het aanbod van cultuur en de kwaliteit van de woonmilieus kunnen beter. Hiervoor moeten de gemeenten in de regio de handen in elkaar slaan en ook dit is voor verbetering vatbaar. Zeker als het gaat om het wonen. Tijdens de bijeenkomst blijkt dat Amersfoort, Nijkerk en Leusden bezig zijn een eigen woonvisie op te stellen. Het wordt tijd dat aan een regionale woonvisie wordt gewerkt.

Veelkeuriger of gefragmenteerd
Donderdag is de aftrap van ‘Mijn Ontwikkel Programma’. Vijftien talenten van Portaal, Mitros en de Alliantie volgen deze opleiding. Collegae Bert Keijts en Marien de Langen en ik geven een toelichting op de speerpunten van onze drie corporaties. Ze verschillen nauwelijks. We zetten in op meer efficiency en het kunnen huisvesting van huishoudens met een laag middeninkomen. Belangrijke opgave is om de tering naar de nering te zetten. Zoals Marien de Langen het uitdrukte: “De tijd van het gemakkelijke geld is ten einde.” Hij voegt er aan toe dat hij hier niet om treurt. Op verzoek sta ik stil bij de ontwikkelingen en trends voor de lange termijn. Rode draad van mijn betoog is: de verschillen tussen de regionale woningmarkten worden groter en corporaties worden veelkleuriger. De sector woningcorporaties wordt meer gefragmenteerd. Onze talenten gaan gretig in op wat ze wordt voorgehouden. In mijn volgende blog kom ik uitvoeriger terug op mijn voorspellingen.

Tijdelijke huisvesting
Na de directieraad van vrijdag laten we ons in Utrecht inspireren door de Stichting Tijdelijk Wonen (STW). De stichting heeft in Utrecht voor een periode van vijf jaar een kantoor gehuurd en deze met minimale middelen geschikt gemaakt voor het huisvesten van jongeren. Ze huren voor ongeveer € 300 per maand een kamer en delen voorzieningen. Deze inspiratie doen we op voor vergelijkbare projecten in Amsterdam. Ik vind het een uitkomst om panden die niet direct gesloopt of definitief herbestemd worden, een nuttige functie te geven. Zeker als de ‘businesscase’ klopt. De jongeren die we spreken zijn er blij mee. Ik verwacht dat deze aanpak alleen aanslaat in universiteitssteden als Amsterdam, Utrecht, Leiden en Groningen. In andere steden zijn de tekorten minder groot en ambiëren jongeren zelfstandige woonruimte. Voor Amsterdam is de aanpak van STW een wenkend perspectief.

Jim Schuyt
(7-11 maart 2011)